Saat gecenin bir yarýsý. Belki de burukluk deðil benimkisi, sadece sade bir sitem. Bir insanýn sürekli mi caný sýkýlýr. Bir tarafa atýlmýþ gibi hisseder yüreðini. Bir boþluktur doldurulmaz. Yerine koymak istersin farkýnda olmadan kimilerini, koyamazsýn. Sarýlmak istersin belki de ona hiç sarýlmadýðýn kadar sýkýca ve yürekten.

 Bazen öyle insanlar çýkar ki karþýna, öyle zayýf anlarýnda yakalarlarki seni, o þiddetli sarýlýþlarý onlarla yaparsýn. Tabiki o da karþýlýk verir sanki yerini o an için dolduruyormuþ inancýyla sen zorladýkça zorlayan cinstendir. Yok ama bilmezki bu ayrýdýr. Bir kere o çok eskilerden hatýra koku yoktur üzerinde koklamaya alýþtýðýn. O tik tak atan, þiddetini gözbebeklerinin büyümesinden anladýðýn, dinledikçe hissettiðin yüreðin sesi baþka türlüdür, yerini tutmaz. Kollar bir baþka türlü sarardýki seni, o sarýlýþ bedeni sardýmýydý korku, üzüntü, kaygý kalmazdý. O eve geç geliþlerini bekleyen meraklý gözler telaþla kapýyý açtýðýnda seni karþýsýnda görmenin verdiði mutlulukla bir baþka parlardý.

 Þimdi yoksun. Uzaktasýn... Kulaklarým o her sabah beni uyandýrdýðýn sese muhtaç þimdi. O merakla gittiðim, gördüðüm, yaptýðým, ettiðim her yeri her þeyi dinlemeye hazýr seni özlüyorum. O asabi tavýrlarýma sabýrla karþýlýk veren seni özlüyorum. Uzak deðilsin belki ama sana istediðim an uzanamayan ellerimi bir yerlere sýðdýramýyorum.

 Her þey içimde patlýyor; seviçler, kederler, kaygýlar... Kimse yerini tutmuyor. Olmuyor iþte; diyeceksin kocaman oldun ne bu çocukça yalnýzlýk. Bu yalnýzlýk deðil annem, sensizliðe alýþamamanýn sitemi her boþlukta beni saran.

 Yine de uzaklarda olsan da varlýðýný bilmek güzel. Hayatta olman bana güç veriyor. En azýndan senin için birseyler yapýyor olmanýn gururu ve inancýyla yaþýyorum. Ama yine de ister yirmi yirmibeþ, ister kýrk kýrkbeþ, suya muhtaç bir çiçek gibi sana muhtacým.

 Seni çok seviyorum...

ALINTIDIR...